متن کامل غزل شمارهٔ ۳۲۶
- در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم
- عاشق و رندم و میخواره به آواز بلند وین همه منصب از آن حور پریوش دارم
- گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری من به آه سحرت زلف، مشوش دارم
- گر چنین چهره گشاید خطِ زنگاریِ دوست من رخ زرد، به خونابه منقش دارم
- گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد نُقل شعر شِکرین و مِیِ بیغش دارم
- ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که من جنگها با دل مجروح بلاکش دارم
- حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر است بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدر نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم
مقطع؛ بیت پایانیحافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۲
- واژه یکتا
- ۸۰
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۷
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
آواز (۱)
عاشق (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۲۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
