متن کامل غزل شمارهٔ ۲۷
۶ بیت · منبع نسخه دیجیتال: گنجور
- در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست
- در نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیدا وز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پست
- آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست وز بَهرِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست
- شمعِ دلِ دمسازم، بنشست چو او برخاست و افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست
- گر غالیه خوش بو شد، در گیسویِ او پیچید ور وَسمه کمانکَش گشت، در ابروی او پیوست
- بازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظ هرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدر دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست
مقطع؛ بیت پایانیبازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظ
هرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۶
- مصراع
- ۱۲
- واژه
- ۹۹
- واژه یکتا
- ۷۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۲۲
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل و باغ
نرگس (۱)
واژهنامه همین غزل
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- دیر
- صومعه و عبادتگاه راهبان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
