متن کامل غزل شمارهٔ ۳۲۵
- گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم
- بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید است از موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم
- پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جان چون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم
- امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیش زان شب که من از غم به دعا دست برآرم
- زلفین سیاهِ تو به دلداریِ عُشّاق دادند قراری و بِبُردَند قرارم
- ای باد از آن باده نسیمی به من آور کان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم
- گر قلبِ دلم را نَنَهد دوست عیاری من نقدِ روان در دَمَش از دیده شمارم
- دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از من زین در نتواند که بَرَد باد غبارم
- حافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز است عمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولگر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم
بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز است
عمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۷
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)
باده (۱)
دعا (۱)
شب (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۲۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
