متن کامل غزل شمارهٔ ۱۱۶
- کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد محقَق است که او حاصل بصر دارد
- چو خامه در رهِ فرمانِ او، سرِ طاعت نهادهایم مگر او به تیغ بردارد
- کسی به وصلِ تو چون شمع یافت پروانه که زیرِ تیغِ تو هر دم سری دگر دارد
- به پایبوس تو دستِ کسی رسید که او چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد
- ز زهدِ خشک ملولم، کجاست بادهٔ ناب؟ که بویِ باده مدامم دماغ تر دارد
- ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را دمی ز وسوسهٔ عقل بیخبر دارد؟
- کسی که از رهِ تقوا قدم برون ننهاد به عزمِ میکده اکنون رهِ سفر دارد
- دلِ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد چو لاله، داغ هوایی، که بر جگر دارد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولکسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد
محقَق است که او حاصل بصر دارد
مقطع؛ بیت پایانیدلِ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله، داغ هوایی، که بر جگر دارد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۶
- واژه یکتا
- ۸۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۸
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۳)، میکده (۱)
وصل (۱)
سفر (۱)
زهد (۱)
لاله (۱)
واژهنامه همین غزل
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۱۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
