متن کامل غزل شمارهٔ ۱۱۷
- دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد
- سرِ ما فرونیآید به کمانِ ابروی کَس که درون گوشهگیران، ز جهان فَراغ دارد
- ز بنفشه تاب دارم که ز زلفِ او زند دم تو سیاهِ کمبها بین، که چه در دِماغ دارد!
- به چمن خرام و بنگر برِ تختِ گل که لاله به ندیمِ شاه مانَد که به کف ایاغ دارد
- شبِ ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟ مگر آن که شمعِ رویات به رَهَم چراغ دارد
- من و شمعِ صبحگاهی سِزَد ار به هم بِگرییم که بسوختیم و از ما بتِ ما فراغ دارد
- سِزَدم چو ابرِ بهمن که بر این چمن بِگریَم طرب آشیانِ بلبل، بنگر که زاغ دارد
- سرِ درسِ عشق دارد دلِ دردمند حافظ که نه خاطرِ تماشا نه هوای باغ دارد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد
مقطع؛ بیت پایانیسرِ درسِ عشق دارد دلِ دردمند حافظ
که نه خاطرِ تماشا نه هوای باغ دارد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۴۱
- واژه یکتا
- ۹۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۲۸
- بلندترین مصراع
- ۴۲ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، باغ (۱)، چمن (۳)، بلبل (۱)، سرو (۱)، لاله (۲)
شاه (۱)، تخت (۱)
صبح (۱)، شب (۱)
بیابان (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۱۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
