متن کامل غزل شمارهٔ ۱۹۹
- واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند چون به خلوت میروند آن کارِ دیگر میکنند!
- مشکلی دارم، زِ دانشمندِ مجلس بازپرس توبهفرمایان، چرا خود توبه کمتر میکنند؟
- گوییا باور نمیدارند روزِ داوری کاین همه قَلب و دَغَل در کارِ داور میکنند
- یا رب این نُودولَتان را با خَرِ خودْشان نشان کاین همه ناز از غلامِ تُرک و اَسْتَر میکنند
- ای گدای خانِقَه، بَرْجَه که در دِیرِ مُغان میدهند آبی و دلها را توانگر میکنند
- حُسنِ بیپایان او، چندان که عاشق میکُشد زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سَر بَر میکنند
- بر درِ میخانهٔ عشق ای مَلَک، تسبیح گوی کاَندر آنجا، طینَتِ آدم مُخَمَّر میکنند
- صبحدم از عرش میآمد خروشی، عقل گفت «قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر میکنند»
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولواعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند
چون به خلوت میروند آن کارِ دیگر میکنند!
مقطع؛ بیت پایانیصبحدم از عرش میآمد خروشی، عقل گفت
«قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر میکنند»
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۴۰
- واژه یکتا
- ۹۶
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۲
- بلندترین مصراع
- ۴۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۲)، عاشق (۱)
یا رب (۱)
صبح (۱)
واژهنامه همین غزل
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- دیر
- صومعه و عبادتگاه راهبان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۹۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
