متن کامل غزل شمارهٔ ۲۳۴
- چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید
- نسیم در سرِ گُل بشکند کُلالهٔ سنبل چو از میانِ چمن بویِ آن کُلاله برآید
- حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیست که شَمِّهای ز بَیانش به صد رساله برآید
- ز گِردِ خوانِ نگونِ فلک طمع نتوان داشت که بی مَلالتِ صد غُصه، یک نَواله برآید
- به سعیِ خود نتوان بُرد پِی به گوهرِ مقصود خیال باشد کاین کار بی حواله برآید
- گرت چو نوحِ نبی صبر هست در غمِ طوفان بلا بگردد و کامِ هزارساله برآید
- نسیمِ زلفِ تو چون بگذرد به تربتِ حافظ ز خاکِ کالبدش صد هزار لاله برآید
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولچو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید
ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید
مقطع؛ بیت پایانینسیمِ زلفِ تو چون بگذرد به تربتِ حافظ
ز خاکِ کالبدش صد هزار لاله برآید
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۷
- واژه یکتا
- ۷۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۶
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، باغ (۱)، چمن (۱)، لاله (۲)
نسیم (۲)
ساقی (۱)
هجران (۱)
شب (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۳۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
