متن کامل غزل شمارهٔ ۲۷۲
- باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش
- زان باده که در میکدهٔ عشق فروشند ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش
- در خرقه چو آتش زدی ای عارفِ سالِک جهدی کن و سرحلقهٔ رندانِ جهان باش
- دلدار که گفتا به تواَم دل نگران است گو میرسم اینک به سلامت، نگران باش
- خون شد دلم از حسرتِ آن لعلِ روانبخش ای دُرجِ محبّت به همان مُهر و نشان باش
- تا بر دلش از غصه غباری نَنِشیند ای سیلِ سرشک از عقبِ نامه روان باش
- حافظ که هوس میکندش جامِ جهانبین گو در نظرِ آصفِ جمشیدمکان باش
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولباز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش
وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش
مقطع؛ بیت پایانیحافظ که هوس میکندش جامِ جهانبین
گو در نظرِ آصفِ جمشیدمکان باش
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۲
- واژه یکتا
- ۸۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، جام (۱)، ساغر (۱)، میکده (۱)
سالک (۱)
خرقه (۱)
عشق (۱)
سرشک (۱)
واژهنامه همین غزل
- سالک
- رهرو؛ در متون عرفانی، کسی که راه سلوک را میپیماید.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- ساغر
- جام شراب.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۷۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
