متن کامل غزل شمارهٔ ۲۲۹
- بخت از دهانِ دوست نشانم نمیدهد دولت خبر ز رازِ نهانم نمیدهد
- از بهرِ بوسهای ز لبش جان همیدهم اینم همیسِتانَد و آنم نمیدهد
- مُردم در این فِراق و در آن پرده راه نیست یا هست و پرده دار نشانم نمیدهد
- زلفش کشید بادِ صبا چرخِ سِفله بین کانجا مجالِ بادِ وَزانَم نمیدهد
- چندان که بر کنار چو پرگار میشدم دوران چو نقطه رَه به میانم نمیدهد
- شِکَّر به صبر دست دهد عاقبت ولی بدعهدیِ زمانه زمانم نمیدهد
- گفتم رَوَم به خواب و ببینم جمالِ دوست حافظ ز آه و ناله امانم نمیدهد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبخت از دهانِ دوست نشانم نمیدهد
دولت خبر ز رازِ نهانم نمیدهد
مقطع؛ بیت پایانیگفتم رَوَم به خواب و ببینم جمالِ دوست
حافظ ز آه و ناله امانم نمیدهد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۵
- واژه یکتا
- ۷۴
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۷
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)، صبا (۱)
فراق (۱)
راه (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۲۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
