متن کامل غزل شمارهٔ ۴۷۱
- ز دلبرم که رساند نوازش قلمی کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟
- قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق چو شبنمی است که بر بحر میکشد رقمی
- بیا که خرقهٔ من گر چه رهن میکدههاست ز مال وقف نبینی به نام من درمی
- حدیثِ چون و چرا دردِ سر دهد ای دل پیاله گیر و بیاسا ز عمرِ خویش دمی
- طبیبِ راهنشین درد عشق نشناسد برو به دست کن ای مردهدل مسیحدمی
- دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم به آن که بر در میخانه برکشم عَلَمی
- بیا که وقتشناسان دو کون بفروشند به یک پیاله میِ صاف و صحبتِ صنمی
- دوام عیش و تنعم نه شیوهٔ عشق است اگر معاشرِ مایی بنوش نیش غمی
- نمیکنم گلهای لیک ابر رحمت دوست به کِشتهزار جگرتشنگان نداد نمی
- چرا به یک نیِ قندش نمیخرند آن کس که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی
- سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟
مقطع؛ بیت پایانیسزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست
جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۶۹
- واژه یکتا
- ۱۲۵
- نویسه بدون فاصله
- ۵۳۱
- بلندترین مصراع
- ۳۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۳)
نی (۲)
میخانه (۱)، میکده (۱)
صبا (۱)
راه (۱)
خرقه (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۷۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
