متن کامل غزل شمارهٔ ۴۷۲
- اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی
- خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاهنژاد آن که میزیبد اگر جان جهانش خوانی
- دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی
- ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی
- جلوهٔ بخت تو دل میبرد از شاه و گدا چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی
- برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی
- گر چه دوریم به یاد تو قدح میگیریم بُعد منزل نبود در سفر روحانی
- از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت حبّذا دجله بغداد و می ریحانی
- سر عاشق که نه خاک در معشوق بود کی خلاصش بود از محنت سرگردانی
- ای نسیم سحری خاک در یار بیار که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ
احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی
مقطع؛ بیت پایانیای نسیم سحری خاک در یار بیار
که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۴۱
- واژه یکتا
- ۱۰۶
- نویسه بدون فاصله
- ۴۸۵
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عاشق (۱)، معشوق (۱)، یار (۱)
چشم (۱)، دیده (۲)
سفر (۱)، منزل (۱)
شاه (۱)، سلطان (۱)
گل (۱)، غنچه (۱)
نسیم (۱)
خدا (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۷۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
