متن کامل غزل شمارهٔ ۱۰
- دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
- ما مریدان روی سویِ قبله چون آریم؟ چون روی سویِ خانهٔ خَمّار دارد پیرِ ما
- در خراباتِ طریقت ما به هم منزل شویم کاینچنین رفته است در عهدِ ازل تقدیرِ ما
- عقل اگر داند که دل در بندِ زلفش چون خوش است عاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیرِ ما
- رویِ خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیرِ ما
- با دلِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی آهِ آتشناک و سوزِ سینهٔ شبگیرِ ما؟
- تیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموش رحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
مقطع؛ بیت پایانیتیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۷
- واژه یکتا
- ۸۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۰
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
میخانه (۱)
منزل (۱)
واژهنامه همین غزل
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- خمار
- حالت پس از مستی یا نیاز به نوشیدن دوباره.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
