متن کامل غزل شمارهٔ ۳۱۹
- سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
- من به سرمنزلِ عَنْقا نه به خود بُردم راه قطعِ این مرحله با مرغِ سلیمان کردم
- سایهای بر دلِ ریشم فِکَن ای گنجِ روان که من این خانه به سودایِ تو ویران کردم
- توبه کردم که نبوسم لبِ ساقی و کنون میگَزَم لب که چرا گوش به نادان کردم
- در خِلافآمدِ عادت بطلب کام! که من کسب جمعیت از آن زلفِ پریشان کردم
- نقش مستوری و مستی نه به دستِ من و توست آن چه سلطانِ ازل گفت بکن، آن کردم
- دارم از لطفِ ازل جنَّتِ فردوس طمع گرچه دربانی میخانه فراوان کردم
- این که پیرانهسَرَم صحبتِ یوسف بنواخت اجر صبریست که در کلبهٔ احزان کردم
- صبحخیزی و سلامت طلبی چون حافظ هر چه کردم همه از دولتِ قرآن کردم
- گر به دیوانِ غزل صدرنشینم چه عجب؟ سالها بندگیِ صاحبِ دیوان کردم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
مقطع؛ بیت پایانیگر به دیوانِ غزل صدرنشینم چه عجب؟
سالها بندگیِ صاحبِ دیوان کردم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۵۲
- واژه یکتا
- ۱۰۶
- نویسه بدون فاصله
- ۵۱۰
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساقی (۱)، میخانه (۱)
راه (۱)
سلطان (۱)
صبح (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۱۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
