متن کامل غزل شمارهٔ ۲۵۷
- روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر پیشِ شمع آتشِ پروانه به جان گو درگیر
- در لبِ تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ بر سَرِ کُشتهٔ خویش آی و ز خاکَش برگیر
- تَرکِ درویش مگیر ار نَبُوَد سیم و زَرَش در غَمَت سیمْ شُمار اشک و رُخَش را زر گیر
- چنگ بِنْواز و بساز ار نَبُوَد عود چه باک؟ آتشم عشق و دلم عود و تَنَم مِجمَر گیر
- در سَماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر
- صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر
- دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش بخت گو پشت مَکُن، رویِ زمین لشکر گیر
- میل رفتن مَکُن ای دوست دَمی با ما باش بر لبِ جوی، طرب جوی و به کف ساغر گیر
- رفته گیر از بَرَم و زآتش و آبِ دل و چشم گونهام زرد و لبم خشک و کنارم تَر گیر
- حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولروی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر
پیشِ شمع آتشِ پروانه به جان گو درگیر
مقطع؛ بیت پایانیحافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را
که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۸۵
- واژه یکتا
- ۱۱۳
- نویسه بدون فاصله
- ۵۱۳
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
واعظ (۱)، خرقه (۲)
باده (۱)، ساغر (۱)
عشق (۱)، یار (۱)
چشم (۱)، اشک (۱)
چنگ (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه (۲ بار)
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- واعظ
- سخنران و پنددهنده دینی.
- ساغر
- جام شراب.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۵۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
