متن کامل غزل شمارهٔ ۵۸
- سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست که هر چه بر سرِ ما میرود ارادتِ اوست
- نظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهر نهادم آینهها در مقابلِ رخِ دوست
- صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟ که چون شِکَنجِ ورقهایِ غنچه تو بر توست
- نه من سَبوکش این دیرِ رندسوزم و بس بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبوست
- مگر تو شانه زدی زلفِ عنبرافشان را؟ که بادْ غالیهسا گشت و خاکْ عنبربوست
- نثارِ رویِ تو هر برگِ گل که در چمن است فدای قَدِّ تو هر سروبُن که بر لبِ جوست
- زبانِ ناطقه در وصفِ شوق نالان است چه جای کِلکِ بریدهزبانِ بیهُدهگوست؟
- رخِ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت چرا که حالِ نکو در قَفایِ فالِ نکوست
- نه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست
که هر چه بر سرِ ما میرود ارادتِ اوست
مقطع؛ بیت پایانینه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۴۷
- واژه یکتا
- ۱۰۴
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۹
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، چمن (۱)، لاله (۱)، غنچه (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- دیر
- صومعه و عبادتگاه راهبان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۵۸ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
