متن کامل غزل شمارهٔ ۸۰
- عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزهسِرِشت! که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت
- من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش! هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت
- همهکس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست همهجا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت
- سر تسلیمِ من و خشتِ درِ مِیکدهها مُدَّعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت
- ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟
- نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت
- حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی یکسر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولعِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزهسِرِشت!
که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت
مقطع؛ بیت پایانیحافظا! روز اجل گر به کف آری جامی
یکسر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۸
- واژه یکتا
- ۸۵
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۷
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
میکده (۱)
زاهد (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- زاهد
- کسی که از لذتهای دنیوی پرهیز میکند.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۸۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
