متن کامل غزل شمارهٔ ۷۹
- کُنون که میدَمَد از بوستان، نَسْیمِ بِهِشْت مَن و شَرابِ فَرَحبَخْش و یارِ حورسِرِشْت
- گِدا چِرا نَزَنَد لافِ سَلْطَنَت، امروز؟ که خِیْمِه، سایِهٔ اَبْر است و بَزْمْگَه، لَبِ کِشْت
- چَمَن، حِکایَتِ اُرْدیبِهِشْت میگوید نَه عاقِل است که نِسْیِه، خَرید و نَقْد، بِهِشْت
- بِه مِی، عِمارَتِ دِل کُن که این جَهانِ خَراب بَر آن سَر است که از خاکِ ما بِسازَد خِشْت
- وَفا مَجوی ز دُشْمَن که پَرتوی نَدَهَد چو شَمْعِ صومعه اَفْروزی از چِراغِ کِنِشْت
- مَکُن به نامهسیاهی، مَلامَتِ مَنِ مَسْت که آگَه است که تَقْدیر بر سَرَش چه نِوِشْت؟
- قَدَم، دَریغ مَدار از جِنازِهٔ «حافِظ» که گرچه غَرْقِ گُناه است میرَوَد به بِهِشْت
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولکُنون که میدَمَد از بوستان، نَسْیمِ بِهِشْت
مَن و شَرابِ فَرَحبَخْش و یارِ حورسِرِشْت
مقطع؛ بیت پایانیقَدَم، دَریغ مَدار از جِنازِهٔ «حافِظ»
که گرچه غَرْقِ گُناه است میرَوَد به بِهِشْت
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۹
- واژه یکتا
- ۸۲
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۰
- بلندترین مصراع
- ۵۲ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
بوستان (۱)، چمن (۱)
نسیم (۱)
شراب (۱)
یار (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۷۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
