متن کامل غزل شمارهٔ ۳۹۳
- منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالودهام به بد دیدن
- وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن
- به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن
- مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟ به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن
- به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن
- به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنه کشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟
- عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس که وعظ بیعملان واجب است نشنیدن
- ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن
- مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ که دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمنم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالودهام به بد دیدن
مقطع؛ بیت پایانیمبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ
که دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۶
- واژه یکتا
- ۱۰۳
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۵
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساقی (۱)، جام (۲)، میکده (۲)
عشق (۱)، یار (۱)
چشم (۱)، دیده (۱)
گل (۱)، باغ (۱)
راه (۱)
زهد (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- میکده (۲ بار)
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۹۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
