متن کامل غزل شمارهٔ ۲۴۲
- بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید نویدِ فتح و بشارت به مِهر و ماه رسید
- جمالِ بخت ز رویِ ظفر نقاب انداخت کمالِ عدل به فریادِ دادخواه رسید
- سپهر، دور خوش اکنون کُنَد که ماه آمد جهان به کامِ دل اکنون رسد که شاه رسید
- ز قاطعانِ طریق این زمان شوند ایمن قوافلِ دل و دانش که مَرد راه رسید
- عزیزِ مصر به رغمِ برادران غیور ز قعرِ چاه برآمد به اوجِ ماه رسید
- کجاست صوفیِ دَجّال فِعلِ مُلحِدشکل بگو بسوز، که مهدیِّ دین پناه رسید
- صبا بگو که چهها بر سرم در این غمِ عشق ز آتشِ دلِ سوزان و دودِ آه رسید
- ز شوقِ رویِ تو شاها بدین اسیرِ فراق همان رسید کز آتش به برگِ کاه رسید
- مرو به خواب که حافظ به بارگاهِ قبول ز وِردِ نیمْ شب و درسِ صبحگاه رسید
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید
نویدِ فتح و بشارت به مِهر و ماه رسید
مقطع؛ بیت پایانیمرو به خواب که حافظ به بارگاهِ قبول
ز وِردِ نیمْ شب و درسِ صبحگاه رسید
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۷
- واژه یکتا
- ۹۶
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۵
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شاه (۱)، پادشاه (۱)
صبا (۱)
فراق (۱)
راه (۱)
صوفی (۱)
شب (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۴۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
