متن کامل غزل شمارهٔ ۲۴۳
- بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید از یارِ آشنا سخنِ آشنا شنید
- ای شاهِ حُسن، چَشم به حالِ گدا فِکَن کـاین گوش بس حکایتِ شاه و گدا شنید
- خوش میکنم به بادهٔ مُشکین مَشامِ جان کز دلقپوشِ صومعه بویِ ریا شنید
- سِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت در حیرتم که بادهفروش از کجا شنید
- یا رب کجاست محرمِ رازی که یک زمان دل شرحِ آن دهد که چه گفت و چهها شنید
- اینَش سزا نبود دلِ حقگُزارِ من کز غمگسارِ خود سخنِ ناسزا شنید
- محروم اگر شدم ز سرِ کویِ او چه شد؟ از گلشنِ زمانه که بویِ وفا شنید؟
- ساقی بیا که عشق ندا میکند بلند کان کس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید
- ما باده زیرِ خرقه نه امروز میخوریم صد بار پیرِ میکده این ماجرا شنید
- ما مِی به بانگِ چنگ نه امروز میکشیم بس دور شد که گنبدِ چرخ این صدا شنید
- پندِ حکیمْ محضِ صَواب است و عینِ خیر فرخنده آن کسی که به سَمعِ رضا شنید
- حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید
از یارِ آشنا سخنِ آشنا شنید
مقطع؛ بیت پایانیحافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس
در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۲
- مصراع
- ۲۴
- واژه
- ۱۹۳
- واژه یکتا
- ۱۲۵
- نویسه بدون فاصله
- ۵۷۸
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۳)، ساقی (۱)، میکده (۱)
دعا (۱)، یا رب (۱)، خدا (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
خرقه (۱)، ریا (۱)
شاه (۲)
عشق (۱)، یار (۱)
چنگ (۱)
سالک (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- سالک
- رهرو؛ در متون عرفانی، کسی که راه سلوک را میپیماید.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- دلق
- جامه وصلهدار درویشان.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۴۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
