متن کامل غزل شمارهٔ ۴۵
- در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است صُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل است
- جَریده رُو که گُذَرگاهِ عافیت، تَنْگ است پیاله گیر که عُمرِ عزیز، بیبَدَل است
- نه من ز بیعَمَلی، در جهان، مَلولَم و بَس مَلالَتِ عُلما هم ز عِلْمِ بیعَمَل است
- به چَشْمِ عَقْل در این رَهْگُذارِ پُرآشوب جهان و کارِ جهان، بیثُبات و بیمَحَل است
- بگیر طُرِّهٔ مهچهرهای و قِصِّه مَخوان که سَعْد و نَحْس ز تأثیرِ زُهْرِه و زُحَل است
- دلم، امیدِ فراوان به وَصْلِ رویِ تو داشت ولی اَجَل به رَهِ عمر، رَهْزَنِ اَمَل است
- به هیچ دور نخواهند یافت هُشیارش چُنین که «حافظِ» ما، مَسْتِ بادهٔ اَزَل است
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدر این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است
صُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل است
مقطع؛ بیت پایانیبه هیچ دور نخواهند یافت هُشیارش
چُنین که «حافظِ» ما، مَسْتِ بادهٔ اَزَل است
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۴
- واژه یکتا
- ۸۱
- نویسه بدون فاصله
- ۳۵۲
- بلندترین مصراع
- ۴۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)
وصل (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
