متن کامل غزل شمارهٔ ۳۵۳
- من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمیکنم صد بار توبه کردم و دیگر نمیکنم
- باغِ بهشت و سایهٔ طوبی و قصر و حور با خاکِ کوی دوست برابر نمیکنم
- تلقین و درسِ اهل نظر یک اشارت است گفتم کِنایتی و مکرر نمیکنم
- هرگز نمیشود ز سرِ خود خبر مرا تا در میانِ میکده سر بَر نمیکنم
- ناصِح به طَعن گفت که «رو ترکِ عشق کن» محتاجِ جنگ نیست برادر، نمیکنم
- این تقویام تمام، که با شاهدانِ شهر ناز و کرشمه بر سرِ منبر نمیکنم
- حافظ! جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت است من تَرکِ خاکبوسیِ این در نمیکنم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمن تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمیکنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمیکنم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ! جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت است
من تَرکِ خاکبوسیِ این در نمیکنم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۸
- واژه یکتا
- ۷۳
- نویسه بدون فاصله
- ۳۲۹
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساغر (۱)، میکده (۱)
عشق (۲)
باغ (۱)
واژهنامه همین غزل
- پیر مغان
- پیر و پیشوای مغان؛ ترکیبی رایج در زبان غزل حافظ.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- ساغر
- جام شراب.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۵۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
