متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۰
- سحر بلبل حکایت با صبا کرد که عشقِ رویِ گل با ما چهها کرد
- از آن رنگِ رُخَم، خون در دل افتاد وز آن گلشن، به خارم مبتلا کرد
- غلامِ همتِ آن نازنینم که کار خیر بی روی و ریا کرد
- من از بیگانگان دیگر ننالم که با من هرچه کرد آن آشنا کرد
- گر از سلطان طمع کردم، خطا بود ور از دلبر وفا جُستَم، جفا کرد
- خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهی که دردِ شب نشینان را دوا کرد
- نقابِ گل کَشید و زلفِ سُنبل گره بندِ قبای غنچه وا کرد
- به هر سو بلبلِ عاشق در افغان تَنَعُّم از میان، بادِ صبا کرد
- بشارت بَر به کویِ می فروشان که حافظ توبه از زهدِ ریا کرد
- وفا از خواجگانِ شهر با من کمالِ دولت و دین بوالوفا کرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشقِ رویِ گل با ما چهها کرد
مقطع؛ بیت پایانیوفا از خواجگانِ شهر با من
کمالِ دولت و دین بوالوفا کرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۳۱
- واژه یکتا
- ۸۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۰۷
- بلندترین مصراع
- ۳۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)، صبا (۲)، نسیم (۱)
گل (۲)، بلبل (۲)، غنچه (۱)
زهد (۱)، ریا (۲)
عشق (۱)، عاشق (۱)، دلبر (۱)
سحر (۱)، شب (۱)
سلطان (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا (۲ بار)
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
