متن کامل غزل شمارهٔ ۱۲۹
- اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد
- اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر چگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد
- فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد
- گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟ مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد
- دل ضعیفم از آن میکَشَد به طَرْفِ چمن که جان ز مرگ به بیماریِ صبا ببرد
- طبیبِ عشق منم باده دِه که این معجون فَراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد
- بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت مگر نسیم پیامی خدای را ببرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد
نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد
مقطع؛ بیت پایانیبسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۶
- واژه یکتا
- ۷۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۷
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبا (۱)، نسیم (۱)
باده (۲)
عشق (۱)، یار (۱)
چمن (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۲۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
