متن کامل غزل شمارهٔ ۴۱۸
- گر تیغ بارد در کوی آن ماه گردن نهادیم الحکمُ لِلّه
- آیین تقوا ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراه؟
- ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم یا جام باده یا قصه کوتاه
- من رند و عاشق در موسم گل آن گاه توبه؟ استغفرالله
- مهر تو عکسی بر ما نیفکند آیینهرویا! آه از دلت آه
- اَلصَبرُ مُرٌّ و العُمرُ فانٍ یا لَیتَ شِعري حَتّامَ أَلْقاه
- حافظ چه نالی گر وصل خواهی؟ خون بایدت خورد در گاه و بیگاه
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولگر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکمُ لِلّه
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چه نالی گر وصل خواهی؟
خون بایدت خورد در گاه و بیگاه
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۸۱
- واژه یکتا
- ۶۶
- نویسه بدون فاصله
- ۲۶۵
- بلندترین مصراع
- ۳۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، جام (۱)
وصل (۱)
واعظ (۱)
عاشق (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- رند
- در زبان کلاسیک، آزاداندیشی که به ظاهرسازی اعتنا ندارد.
- واعظ
- سخنران و پنددهنده دینی.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۱۸ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
