متن کامل غزل شمارهٔ ۲۱۷
- مسلمانان مرا وقتی دلی بود که با وی گفتمی گر مشکلی بود
- به گِردابی چو میافتادم از غم به تدبیرش امیدِ ساحلی بود
- دلی همدرد و یاری مصلحت بین که اِستِظهارِ هر اهلِ دلی بود
- ز من ضایع شد اندر کویِ جانان چه دامنگیر یا رب منزلی بود
- هنر بیعیبِ حِرمان نیست لیکن ز من محرومتر کِی سائلی بود؟
- بر این جانِ پریشان رحمت آرید که وقتی کاردانی کاملی بود
- مرا تا عشق تعلیمِ سخن کرد حدیثم نکتهٔ هر محفلی بود
- مگو دیگر که حافظ نکتهدان است که ما دیدیم و محکم جاهلی بود
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمسلمانان مرا وقتی دلی بود
که با وی گفتمی گر مشکلی بود
مقطع؛ بیت پایانیمگو دیگر که حافظ نکتهدان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۹۸
- واژه یکتا
- ۷۶
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۴
- بلندترین مصراع
- ۲۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۱)، جانان (۱)
یا رب (۱)
واژهنامه همین غزل
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۱۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
