متن کامل غزل شمارهٔ ۳۰۷
- هر نکتهای که گفتم در وصفِ آن شَمایل هر کو شنید گفتا «لِلّهِ دَرُّ قائل»
- تحصیلِ عشق و رندی آسان نمود اول آخر بسوخت جانم در کسبِ این فضایل
- حَلّاج بر سرِ دار این نکته خوش سُراید «از شافعی نپرسند امثالِ این مسائل»
- گفتم که «کِی ببخشی بر جانِ ناتوانم؟» گفت «آن زمان که نَبْوَد جان در میانه حائل»
- دل دادهام به یاری، شوخی، کَشی، نگاری مَرضیّةُ السَجایا مَحمودَةُ الخَصائل
- در عینِ گوشهگیری بودم چو چشمِ مستت و اکنون شدم به مستان چون ابرویِ تو مایل
- از آبِ دیده صد رَه طوفانِ نوح دیدم وز لوحِ سینه نقشت هرگز نگشت زایل
- ای دوست دستِ حافظ تَعویذِ چشم زخم است یا رب ببینم آن را در گردنت حَمایل
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولهر نکتهای که گفتم در وصفِ آن شَمایل
هر کو شنید گفتا «لِلّهِ دَرُّ قائل»
مقطع؛ بیت پایانیای دوست دستِ حافظ تَعویذِ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حَمایل
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۰
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۰
- بلندترین مصراع
- ۴۲ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۲)، دیده (۱)
یا رب (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۰۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
