متن کامل غزل شمارهٔ ۳۱۶
- زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم
- مِی مَخور با هَمه کَس تا نَخورَم خونِ جِگَر سَر مَکِش تا نَکِشَد سَر به فَلَک فَریادَم
- زُلف را حَلقه مَکُن تا نَکُنی دَر بَندَم طُرّه را تاب مَده تا نَدَهی بَر بادَم
- یارِ بیگانه مَشو تا نَبَری از خویشم غَمِ اَغیار مَخور تا نَکُنی ناشادَم
- رُخ بَراَفروز که فارغ کُنی اَز بَرگِ گُلم قَد بَراَفراز که اَز سَروْ کُنی آزادَم
- شَمعِ هَر جَمع مَشو وَر نَه بِسوزی ما را یادِ هَر قوم مَکُن تا نَرَوی اَز یادَم
- شُهرهٔ شَهر مَشو تا نَنَهَم سَر دَر کوه شورِ شیرین مَنَما تا نَکُنی فَرهادَم
- رَحم کُن بَر مَنِ مِسکین و بِه فَریادَم رَس تا به خاکِ دَرِ آصِف نَرِسَد فَریادَم
- حافظ از جورِ تو حاشا که بِگَرداند روی مَن اَز آن روز که دَر بَندِ توام آزادَم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولزُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم
ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ از جورِ تو حاشا که بِگَرداند روی
مَن اَز آن روز که دَر بَندِ توام آزادَم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۹
- واژه یکتا
- ۹۰
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۴
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)
یار (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۱۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
