متن کامل غزل شمارهٔ ۳۱۷
- فاش میگویم و از گفتهٔ خود دلشادَم بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم
- طایرِ گلشنِ قُدسم چه دَهَم شَرحِ فِراق؟ که در این دامگَهِ حادثه چون اُفتادم
- من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود آدَم آوَرد دَر این دِیرِ خَرابآبادَم
- سایهٔ طوبی و دلجوییِ حور و لبِ حوض به هوایِ سَرِ کویِ تو بِرَفت از یادم
- نیست بر لوحِ دِلَم جُز اَلفِ قامَتِ دوست چه کُنَم حَرفِ دِگَر یاد نداد اُستادم
- کوکَبِ بَختِ مَرا هیچ مُنَجِّم نَشِناخت یا رَب از مادرِ گیتی به چه طالع زادم؟
- تا شُدم حَلقه به گوشِ دَرِ میخانهٔ عشق هَر دَم آیَد غَمی اَز نو به مُبارَکبادَم
- میخورَد خونِ دِلَم مَردُمکِ دیده، سِزاست که چرا دِل به جِگرگوشهٔ مَردُم دادَم
- پاک کن چهرهٔ حافظ به سَرِ زُلف زِ اَشک وَر نَه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بُنیادَم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولفاش میگویم و از گفتهٔ خود دلشادَم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم
مقطع؛ بیت پایانیپاک کن چهرهٔ حافظ به سَرِ زُلف زِ اَشک
وَر نَه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بُنیادَم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۷
- واژه یکتا
- ۱۱۳
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۳
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
دیده (۱)، اشک (۱)
میخانه (۱)
یا رب (۱)
فراق (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- دیر
- صومعه و عبادتگاه راهبان.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۱۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
