متن کامل غزل شمارهٔ ۴۹۴
- اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی
- هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش آدَمصِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی
- شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد گر تِشْنِهلَب از چَشْمِهٔ حِیوان به دَرآیی
- جان میدَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی
- چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت کز غُنْچِه چو گُل، خُرَّم و خَنْدان به دَرآیی
- در تیرهشَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَد وَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی
- بَر رَهْگُذَرَت بَسْتِهام از دیده، دو صَد جوی تا بو که تو چون سَرْوِ خُرامان به دَرآیی
- حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَهرو بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی
هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی
مقطع؛ بیت پایانیحافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَهرو
بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۳۰
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۰۶
- بلندترین مصراع
- ۴۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، سرو (۱)، غنچه (۱)
هجر (۱)، دیدار (۱)
صبح (۱)، شب (۱)
صبا (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- زنخدان
- چانه؛ چاه زنخدان یعنی فرورفتگی چانه.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۹۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
