متن کامل غزل شمارهٔ ۴۹۵
- مِی خواه و گُلاَفشان کن، از دَهر چه میجویی؟ این گفت سَحرگَه گُل، بلبل! تو چه میگویی؟
- مَسْنَد به گُلستان بَر، تا شاهد و ساقی را لَب گیری و رُخ بوسی، مِی نوشی و گُل بویی
- شمشاد، خُرامان کُن وآهنگِ گُلِسْتان کُن تا سَرو بیآموزد از قَدِّ تو، دلجویی
- تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد ای شاخِ گُلِ رعنا، از بهرِ که میرویی؟
- امروز که بازارت، پرجوش خریدار است دریاب و بِنِه گنجی از مایهٔ نیکویی
- چون شمعِ نکورویی، در رهگذرِ باد است طرْفِ هنری بَربَند از شمعِ نکورویی
- آن طُرِّه که هر جَعْدَش، صد نافهٔ چین اَرْزَد خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوشخویی
- هر مُرغ به دستانی در گلشنِ شاه آمد بلبل به نواسازی، حافظ به غزلگویی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمِی خواه و گُلاَفشان کن، از دَهر چه میجویی؟
این گفت سَحرگَه گُل، بلبل! تو چه میگویی؟
مقطع؛ بیت پایانیهر مُرغ به دستانی در گلشنِ شاه آمد
بلبل به نواسازی، حافظ به غزلگویی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۸
- واژه یکتا
- ۸۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۷
- بلندترین مصراع
- ۴۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۴)، گلستان (۲)، بلبل (۲)، سرو (۱)، غنچه (۱)
باد (۱)
ساقی (۱)
شاه (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- نافه
- کیسه کوچک مشک آهوی ختن؛ کنایه واژهایِ رایج برای بوی خوش.
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۹۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
