رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۴۹۳ حافظ

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

متن کامل غزل شمارهٔ ۴۹۳

۱۲ بیت · منبع نسخه دیجیتال: گنجور

غزل شمارهٔ ۴۹۳

نسخه گنجور
  1. اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی
  2. دائم، گُلِ این بُسْتان، شاداب نمی‌مانَد دَریاب ضَعیفان را در وَقْتِ تَوانایی!
  3. دیشَب، گِلِهٔ زُلْفَش با باد، هَمی کَرْدَم گفتا: «غلطی! بُگْذَر زین فِکْرَتِ سودایی!»
  4. صَد بادِ صَبا، این‌جا با سِلْسِلِه می‌رَقْصَنْد این است حَریف ای دِل تا باد نَپِیمایی
  5. مُشْتاقی و مَهْجوری، دور از تو چُنانم کَرْد کَز دَسْت بِخواهَد شُد پایابِ شَکیبایی
  6. یا رب به‌ که شایَد گُفْت این نُکْتِه که در عالَم رُخْساره به کَس نَنْمود آن شاهِدِ هَرجایی؟
  7. ساقی! چَمَنِ گُل را بی‌‌رویِ تو، رَنْگی نیست شِمْشاد، خُرامان کُن تا باغ بیارایی
  8. اِی دَرْدِ تواَم دَرْمان در بَسْتَرِ ناکامی وِی یادِ تواَم مونِس در گوشِهٔ تَنهایی
  9. دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، نُقْطِهٔ تَسْلیمیم لُطْف، آن‌چه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آن‌چه تو فَرمایی
  10. فِکْرِ خود و رایِ خود در عالَم رِنْدی نیست کُفْر است در این مَذْهَب، خودبینی و خودرایی
  11. زین دایِرِهٔ مینا، خونین‌جِگَرَم، مِی دِه! تا حَل کنم این مُشْکِل دَر ساغَرِ مینایی
  12. حافِظ! شَبِ هِجْران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد شادیت، مُبارَک باد ای عاشِقِ شِیدایی!

مطلع و مقطع غزل

مطلع؛ بیت اول

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی
دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی

مقطع؛ بیت پایانی

حافِظ! شَبِ هِجْران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد
شادیت، مُبارَک باد ای عاشِقِ شِیدایی!

آمار دقیق همین متن

این عددها از متن بالا محاسبه شده‌اند؛ نشانه‌گذاری و فاصله‌ها در شمارش واژه‌ها یکدست شده‌اند.

بیت
۱۲
مصراع
۲۴
واژه
۱۸۳
واژه یکتا
۱۳۱
نویسه بدون فاصله
۶۲۹
بلندترین مصراع
۴۹ نویسه

واژه‌های برجسته در همین غزل

گروه‌ها فقط با تطبیق مستقیم واژه‌ها ساخته شده‌اند. حضور یک واژه، به‌تنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمی‌کند.

باد و صبا

باد (۴)، صبا (۱)

گل و باغ

گل (۲)، باغ (۱)، چمن (۱)

باده و بزم

ساقی (۱)، ساغر (۱)

دوری و دیدار

هجران (۱)، وصل (۱)

دعا و نیایش

یا رب (۱)

صبح و شب

شب (۱)

عشق و یار

عاشق (۱)

واژه‌نامه همین غزل

ساقی
جام‌گردان و کسی که نوشیدنی در مجلس می‌گرداند.
صبا
باد ملایم و خوش صبحگاهی.
ساغر
جام شراب.
شاهد
در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن می‌شود.

منبع متن

متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۹۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.

پیشخوانک