متن کامل غزل شمارهٔ ۲۲۴
- خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود به هر دَرَش که بخوانند بیخبر نرود
- طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود
- سوادِ دیدهٔ غمدیدهام به اشک مشوی که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود
- ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود
- دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود
- مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود
- منِ گدا هوس سروقامتی دارم که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود
- تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود
- سیاه نامهتر از خود کسی نمیبینم چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود
- به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود
- بیار باده و اول به دستِ حافظ ده به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولخوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود
به هر دَرَش که بخوانند بیخبر نرود
مقطع؛ بیت پایانیبیار باده و اول به دستِ حافظ ده
به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۷۲
- واژه یکتا
- ۱۱۲
- نویسه بدون فاصله
- ۵۳۰
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۱)، دیده (۱)، اشک (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
باده (۱)
تاج (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۲۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
