متن کامل غزل شمارهٔ ۳۴۴
- عمریست تا من در طلب، هر روز گامی میزنم دستِ شفاعت هر زمان در نیک نامی میزنم
- بی ماهِ مِهرافروزِ خود، تا بُگذَرانَم روزِ خود دامی به راهی مینهم، مرغی به دامی میزنم
- اورنگ کو؟ گُلچهر کو؟ نقشِ وفا و مِهر کو؟ حالی من اندر عاشقی، داوِ تمامی میزنم
- تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سَروِ سَهی گلبانگِ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی میزنم
- هرچند کـآن آرامِ دل، دانم نبخشد کامِ دل نقشِ خیالی میکشم، فالِ دوامی میزنم
- دانم سر آرد غُصِّه را، رنگین برآرد قِصِّه را این آهِ خون افشان که من، هر صبح و شامی میزنم
- با آن که از وی غایبم، وز مِی چو حافظ تایبم در مجلسِ روحانیان، گَه گاه جامی میزنم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولعمریست تا من در طلب، هر روز گامی میزنم
دستِ شفاعت هر زمان در نیک نامی میزنم
مقطع؛ بیت پایانیبا آن که از وی غایبم، وز مِی چو حافظ تایبم
در مجلسِ روحانیان، گَه گاه جامی میزنم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۳۰
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۰۲
- بلندترین مصراع
- ۴۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
صبح (۱)
عشق (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۴۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
