متن کامل غزل شمارهٔ ۲۸۷
- ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش دلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش
- همچو گلبرگِ طَری هست وجودِ تو لطیف همچو سروِ چمنِ خُلد سراپای تو خوش
- شیوه و نازِ تو شیرین، خط و خالِ تو مَلیح چشم و ابرویِ تو زیبا، قد و بالایِ تو خوش
- هم گلستانِ خیالم ز تو پُر نقش و نگار هم مَشامِ دلم از زلفِ سَمَن سایِ تو خوش
- در رَهِ عشق که از سیلِ بلا نیست گذار کردهام خاطرِ خود را به تمنایِ تو خوش
- شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماری میکُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش
- در بیابانِ طلب گر چه ز هر سو خطریست میرود حافظِ بیدل به تَوَلّایِ تو خوش
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش
دلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش
مقطع؛ بیت پایانیدر بیابانِ طلب گر چه ز هر سو خطریست
میرود حافظِ بیدل به تَوَلّایِ تو خوش
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۲۳
- واژه یکتا
- ۸۲
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۱
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گلستان (۱)، چمن (۱)، سرو (۱)
چشم (۲)
بیابان (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۸۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
