متن کامل غزل شمارهٔ ۳۳۳
- نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم به مویههایِ غریبانه، قِصه پردازم
- به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم
- من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب مُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم
- خدای را مددی ای رفیقِ رَه تا من به کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازم
- خِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟ که باز با صَنَمی طفل، عشق میبازم
- بجز صَبا و شِمالم نمیشناسد کس عزیز من! که بجز باد نیست دَمسازم
- هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم
- سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی شکایت از که کنم؟ خانگیست غَمّازَم
- ز چَنگِ زهره شنیدم که صبحدم میگفت «غلامِ حافظِ خوشلهجهٔ خوشآوازم»
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولنمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم
به مویههایِ غریبانه، قِصه پردازم
مقطع؛ بیت پایانیز چَنگِ زهره شنیدم که صبحدم میگفت
«غلامِ حافظِ خوشلهجهٔ خوشآوازم»
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۸
- واژه یکتا
- ۹۹
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۲
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)، صبا (۲)
عشق (۱)، یار (۲)
سفر (۱)، منزل (۱)
صبح (۱)، شام (۱)
چنگ (۱)
میکده (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا (۲ بار)
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۳۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
