متن کامل غزل شمارهٔ ۴۳۰
- به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی علاج کِی کُنَمَت؟ آخَرالدَواء اَلکِیْ
- ذَخیرهای بِنهْ از رَنگ و بویِ فَصلِ بَهار که میرِسَند زِ پِی، رَهزَنانِ بَهمَن و دِی
- چو گُل نِقاب بَراَفکنْد و مُرغ زَد هوهو مَنهْ زِ دَست پیاله، چه میکُنی؟ هِیهِی
- شُکوهِ سَلطَنَت و حُسنْ کِیْ ثُباتی داد؟ زِ تَختِ جَمْ سُخَنی مانده اَست و اَفسَرِ کِیْ
- خَزینهداریِ میراثخوارِگان کُفر است به قولِ مُطرِب و ساقی، به فِتویٰ دَف و نِی
- زَمانه هیچ نَبَخشَد که باز نَستانَد مَجو زِ سِفلِه مُرُوَّت، که شِیئَهُ لا شِی
- نوشتهاَند بَر اِیوانِ جَنةُ المَاویٰ که هَر که عِشوهِ دُنییٰ خرید وای به وِی
- سَخا نَماند، سُخَن طِی کُنَم، شَراب کُجاست؟ بِده به شادیِ روح و رَوانِ حاتَمِ طِی
- بَخیل، بویِ خدا نَشنَوَد بیا حافظ پیاله گیر و کَرَم وَرز و الضَمانُ عَلِیْ
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی
علاج کِی کُنَمَت؟ آخَرالدَواء اَلکِیْ
مقطع؛ بیت پایانیبَخیل، بویِ خدا نَشنَوَد بیا حافظ
پیاله گیر و کَرَم وَرز و الضَمانُ عَلِیْ
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۸
- واژه یکتا
- ۱۰۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۵
- بلندترین مصراع
- ۴۶ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
دف (۱)، نی (۱)، مطرب (۱)
شراب (۱)، ساقی (۱)
گل (۱)، بلبل (۱)
خدا (۱)
تخت (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۳۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
