متن کامل غزل شمارهٔ ۱۴۷
- بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
- به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
- بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
- همیرویم به شیراز با عنایتِ دوست زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
- به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
- چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
- رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
مقطع؛ بیت پایانیرساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۲
- واژه یکتا
- ۷۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۴
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۲)، صبا (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۴۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
