متن کامل غزل شمارهٔ ۱۴۶
- صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار میآورد دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار میآورد
- من آن شکلِ صِنوبر را ز باغِ دیده بَرکَندَم که هر گُل کز غمش بِشْکُفت مِحنت، بار میآورد
- فروغِ ماه میدیدم ز بامِ قصر او روشن که رو از شرمِ آن خورشید در دیوار میآورد
- ز بیمِ غارتِ عشقش، دلِ پُرخون رها کردم ولی میریخت خون و رَه بِدان هنجار میآورد
- به قولِ مطرب و ساقی، برون رفتم گَه و بیگَه کز آن راهِ گران، قاصد، خبر، دشوار میآورد
- سراسر بخششِ جانان، طریقِ لطف و احسان بود اگر تسبیح میفرمود، اگر زُنّار میآورد
- عَفَاالله چینِ ابرویَش اگر چه ناتوانم کرد به عشوه هم پیامی بر سرِ بیمار میآورد
- عجب میداشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه ولی مَنعَش نمیکردم که صوفیوار میآورد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار میآورد
دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار میآورد
مقطع؛ بیت پایانیعجب میداشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
ولی مَنعَش نمیکردم که صوفیوار میآورد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۴۵
- واژه یکتا
- ۱۰۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۵
- بلندترین مصراع
- ۴۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
ساقی (۱)، جام (۱)، پیمانه (۱)
یار (۱)، جانان (۱)
گل (۱)، باغ (۱)
مطرب (۱)
صبا (۱)
راه (۱)
صوفی (۱)
سحر (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۴۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
