متن کامل غزل شمارهٔ ۴۲۷
- چراغ روی تو را شمع گشت پروانه مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه
- خِرد که قید مجانین عشق میفرمود به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه
- به بوی زلف تو گر جان به باد رفت، چه شد؟ هزار جان گرامی فدای جانانه
- منِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه
- چه نقشها که برانگیختیم و سود نداشت فسون ما بر او گشته است افسانه
- بر آتش رخ زیبای او به جای سپند به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟
- به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه
- مرا به دور لب دوست هست پیمانی که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه
- حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز فتاد در سر حافظ هوای میخانه
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولچراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه
مقطع؛ بیت پایانیحدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۵
- واژه یکتا
- ۹۷
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۲
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)، صبا (۱)
میخانه (۱)، پیمانه (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۲۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
