متن کامل غزل شمارهٔ ۴۲۶
- از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه «اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجْرِکَ القیامه»
- دارم من از فراقش، در دیده صد علامت لَیسَت دُموعُ عَینی، هٰذا لَنا العلامه؟
- هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه
- پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا «فی بُعدها عذابٌ، فی قُربها السلامه»
- گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم» و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه
- حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین حَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ، کأساً مِن الکرامه
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاز خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
«اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجْرِکَ القیامه»
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین
حَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ، کأساً مِن الکرامه
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۶
- مصراع
- ۱۲
- واژه
- ۸۰
- واژه یکتا
- ۷۰
- نویسه بدون فاصله
- ۲۹۶
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۲۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
