متن کامل غزل شمارهٔ ۳۶۷
- فتوی پیرِ مُغان دارم و قولیست قدیم که حرام است مِی آن جا که نه یار است ندیم
- چاک خواهم زدن این دلقِ ریایی، چه کنم؟ روح را صحبتِ ناجنس، عذابیست اَلیم
- تا مگر جرعه فشانَد لبِ جانان بر من سالها شد که منم بر درِ میخانه مقیم
- مگرش خدمتِ دیرین من از یاد برفت ای نسیم سحری! یاد دَهَش عهدِ قدیم
- بعد صد سال اگر بر سرِ خاکم گذری سر برآرد ز گِلم رقصکنان عَظمِ رَمیم
- دلبر از ما به صد امّید سِتد اول دل ظاهراً عهد فرامُش نکُند خُلقِ کریم
- غنچه گو «تنگدل از کارِ فروبسته مَباش کز دم صبح مدد یابی و انفاسِ نسیم»
- فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن درد عاشق نشود به، به مداوایِ حکیم
- گوهرِ معرفت آموز که با خود بِبَری که نصیبِ دگران است نِصابِ زر و سیم
- دام سخت است مگر یار شود لطفِ خدا ور نه آدم نَبَرد صرفه ز شیطانِ رجیم
- حافظ ار سیم و زرت نیست، چه شد؟ شاکر باش چه به از دولتِ لطفِ سخن و طَبع سلیم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولفتوی پیرِ مُغان دارم و قولیست قدیم
که حرام است مِی آن جا که نه یار است ندیم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ ار سیم و زرت نیست، چه شد؟ شاکر باش
چه به از دولتِ لطفِ سخن و طَبع سلیم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۷۸
- واژه یکتا
- ۱۳۶
- نویسه بدون فاصله
- ۵۵۱
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عاشق (۱)، یار (۲)، جانان (۱)، دلبر (۱)
نسیم (۲)
میخانه (۱)
خدا (۱)
صبح (۱)
غنچه (۱)
واژهنامه همین غزل
- پیر مغان
- پیر و پیشوای مغان؛ ترکیبی رایج در زبان غزل حافظ.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- دلق
- جامه وصلهدار درویشان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۶۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
