رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۴۶ حافظ

من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

متن کامل غزل شمارهٔ ۳۴۶

۱۲ بیت · منبع نسخه دیجیتال: گنجور

غزل شمارهٔ ۳۴۶

نسخه گنجور
  1. من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم محتسب داند که من این کارها کمتر کنم
  2. من که عیبِ توبه‌کاران کرده باشم بارها توبه از مِی وقتِ گُل دیوانه باشم گر کنم
  3. عشق دردانه‌ست و من غَوّاص و دریا میکده سر فروبُردم در آن جا تا کجا سر بَرکُنم
  4. لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نامِ فِسق داوری دارم بسی یا رب، که را داور کنم؟
  5. بازکَش یک دَم عِنان ای تُرکِ شهرآشوبِ من تا ز اشک و چهره راهت پُر زر و گوهر کنم
  6. من که از یاقوت و لَعلِ اشک دارم گنج‌ها کِی نظر در فیضِ خورشیدِ بلنداختر کنم
  7. چون صبا مجموعهٔ گل را به آبِ لطف شست کج دلم خوان، گر نظر بر صفحهٔ دفتر کنم
  8. عهد و پیمانِ فلک را نیست چندان اعتبار عهد با پیمانه بندم، شرط با ساغَر کُنم
  9. من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست کِی طمع در گردشِ گردونِ دون‌پَرور کنم
  10. گر چه گَردآلودِ فقرم، شرم باد از همتم گر به آبِ چشمهٔ خورشید دامن تَر کنم
  11. عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطفِ دوست تنگ چشمم گر نظر در چشمهٔ کوثر کنم
  12. دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را، ولی من نه آنم کز وی این افسانه‌ها باور کنم

مطلع و مقطع غزل

مطلع؛ بیت اول

من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم
محتسب داند که من این کارها کمتر کنم

مقطع؛ بیت پایانی

دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را، ولی
من نه آنم کز وی این افسانه‌ها باور کنم

آمار دقیق همین متن

این عددها از متن بالا محاسبه شده‌اند؛ نشانه‌گذاری و فاصله‌ها در شمارش واژه‌ها یکدست شده‌اند.

بیت
۱۲
مصراع
۲۴
واژه
۲۱۱
واژه یکتا
۱۳۴
نویسه بدون فاصله
۶۵۸
بلندترین مصراع
۴۱ نویسه

واژه‌های برجسته در همین غزل

گروه‌ها فقط با تطبیق مستقیم واژه‌ها ساخته شده‌اند. حضور یک واژه، به‌تنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمی‌کند.

باده و بزم

ساغر (۲)، میکده (۱)، پیمانه (۱)

گل و باغ

گل (۲)، نرگس (۱)، لاله (۱)

باد و صبا

باد (۱)، صبا (۱)

چشم و اشک

اشک (۲)

دعا و نیایش

یا رب (۱)

زهد و خانقاه

محتسب (۱)

عشق و یار

عشق (۱)

واژه‌نامه همین غزل

صبا
باد ملایم و خوش صبحگاهی.
محتسب
مامور نظارت بر نظم عمومی و اجرای احکام اجتماعی در شهرهای قدیم.
ساغر (۲ بار)
جام شراب.
میکده
هم‌معنای میخانه در زبان شعر.
شاهد
در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن می‌شود.

منبع متن

متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۴۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.

پیشخوانک