متن کامل غزل شمارهٔ ۴۸۴
- تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
- به خدایی که تویی بندهٔ بگزیدهٔ او که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی
- گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست بیدلی سهل بود گر نَبُوَد بیدینی
- ادب و شرم تو را خسرو مهرویان کرد آفرین بر تو که شایستهٔ صد چندینی
- عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار ظاهراً مصلحت وقت در آن میبینی
- صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟ عاشقان را نبود چاره به جز مسکینی
- باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست که تو خوشتر ز گل و تازهتر از نسرینی
- شیشهبازیِ سِرشکم نگری از چپ و راست گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی
- سخنی بیغرض از بندهٔ مخلص بشنو ای که منظور بزرگان حقیقت بینی
- نازنینی چو تو پاکیزهدل و پاکنهاد بهتر آن است که با مردمِ بد ننشینی
- سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد بَلَغَ الطّاقَةَ یا مُقلَةَ عَینی بِیني
- تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل لایق بندگی خواجه جلالالدینی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولتو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
مقطع؛ بیت پایانیتو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل
لایق بندگی خواجه جلالالدینی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۲
- مصراع
- ۲۴
- واژه
- ۱۸۵
- واژه یکتا
- ۱۳۱
- نویسه بدون فاصله
- ۶۰۲
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، گلستان (۱)
باد (۱)
خسرو (۱)
اشک (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۸۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
