متن کامل غزل شمارهٔ ۵۶
- دل سراپردهٔ محبتِ اوست دیده آیینهدارِ طلعت اوست
- من که سر در نیاورم به دو کون گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست
- تو و طوبی و ما و قامتِ یار فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست
- گر من آلودهدامنم چه عجب همه عالم گواهِ عصمتِ اوست
- من که باشم در آن حرم که صبا پردهدارِ حریمِ حُرمتِ اوست
- بی خیالش مباد منظرِ چشم زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست
- هر گلِ نو که شد چمنآرای زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست
- دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست
- مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست
- من و دل گر فدا شدیم چه باک؟ غرض اندر میان سلامتِ اوست
- فقرِ ظاهر مبین که حافظ را سینه گنجینهٔ محبتِ اوست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدل سراپردهٔ محبتِ اوست
دیده آیینهدارِ طلعت اوست
مقطع؛ بیت پایانیفقرِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبتِ اوست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۱
- مصراع
- ۲۲
- واژه
- ۱۳۴
- واژه یکتا
- ۹۵
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۸
- بلندترین مصراع
- ۳۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
چشم (۱)، دیده (۱)
گل (۱)، چمن (۱)
صبا (۱)
یار (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۵۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
