متن کامل غزل شمارهٔ ۴۸۶
- بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی میخوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی
- یعنی بیا، که آتشِ موسی، نمودْ گُل تا از درخت، نکتهٔ توحید بشنوی
- مرغان باغ، قافیهسنجند و بذلهگوی تا خواجه مِی خورَد، به غزلهای پهلوی
- جمشید، جز حکایتِ جام، از جهان نَبُرد زنهار! دل مَبَند، بر اسبابِ دنیوی
- این قصّهٔ عجب شِنو از بختِ واژگون ما را بِکُشت یار، به انفاسِ عیسَوی
- خوش، وقتِ بوریا و گدایی و خوابِ امن کاین عیش، نیست درخورِ اُورَنگِ خسروی
- چَشمت، به غَمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد مَخموریـَت مَباد، که خوش مَست میرَوی
- دهقان سالخورده، چه خوش گفت با پسر کای نورِ چشمِ من! به جز از کِشته، نَدرَوی
- ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد کآشفته گَشت، طُرّهٔ دَستارِ مولوی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی
میخوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی
مقطع؛ بیت پایانیساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد
کآشفته گَشت، طُرّهٔ دَستارِ مولوی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۴
- واژه یکتا
- ۱۰۷
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۶
- بلندترین مصراع
- ۴۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، باغ (۱)، بلبل (۱)، سرو (۱)
ساقی (۱)، جام (۱)
یار (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۸۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
