متن کامل غزل شمارهٔ ۴۵۲
- طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری ارادتی بنما تا سعادتی بِبَری
- بکوش خواجه و از عشق بینصیب مباش که بنده را نخرد کس به عیب بیهنری
- می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟ به عذر نیمشبی کوش و گریهٔ سحری
- تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرینکار که در برابر چشمیّ و غایب از نظری؟
- هزار جان مقدّس بسوخت زین غیرت که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری
- ز من به حضرت آصف که میبرد پیغام که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟
- بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم گر امتحان بکنی مِی خوریّ و غم نخوری
- کلاه سروریت کج مباد بر سر حُسن که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری
- به بوی زُلف و رُخت میروند و میآیند صبا به غالیه ساییّ و گل به جلوهگری
- چو مستعّد نظر نیستی وصال مجوی که جام جم نکند سود وقت بیبصری
- دعای گوشهنشینان بلا بگرداند چرا به گوشهٔ چشمی به ما نمینگری؟
- بیا و سلطنت از ما بخر به مایهٔ حسن وَزین معامله غافل مشو که حیف خوری
- طریق عشق طریقی عجب خطرناک است نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری
- به یُمنِ همّتِ حافظ امید هست که باز اَریٰ اُسامِرُ لیلایَ لَیلةَ القَمَری
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولطُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری
ارادتی بنما تا سعادتی بِبَری
مقطع؛ بیت پایانیبه یُمنِ همّتِ حافظ امید هست که باز
اَریٰ اُسامِرُ لیلایَ لَیلةَ القَمَری
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۴
- مصراع
- ۲۸
- واژه
- ۲۱۲
- واژه یکتا
- ۱۵۹
- نویسه بدون فاصله
- ۶۷۹
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۲)
صبا (۱)
جام (۱)
وصال (۱)
تاج (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۵۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
