متن کامل غزل شمارهٔ ۴۴۷
- بیا با ما مَوَرز این کینهداری که حق صحبت دیرینه داری
- نصیحت گوش کن کاین در بسی به از آن گوهر که در گنجینه داری
- ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟ تو کز خورشید و مه آیینه داری
- بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دار که با حکم خدایی کینه داری
- نمیترسی ز آه آتشینم؟ تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟
- به فریاد خمار مفلسان رس خدا را گر میِ دوشینه داری
- ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ به قرآنی که اندر سینه داری
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبیا با ما مَوَرز این کینهداری
که حق صحبت دیرینه داری
مقطع؛ بیت پایانیندیدم خوشتر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۸۷
- واژه یکتا
- ۶۶
- نویسه بدون فاصله
- ۲۸۳
- بلندترین مصراع
- ۳۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
خدا (۱)
خرقه (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- خمار
- حالت پس از مستی یا نیاز به نوشیدن دوباره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۴۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
