متن کامل غزل شمارهٔ ۴۴۶
- صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری به یادگار بمانی که بوی او داری
- دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست توان به دست تو دادن گرش نکو داری
- در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت جز این قدر که رقیبان تندخو داری
- نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
- به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد خود از کدام خم است این که در سبو داری
- به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز که گر بدو رسی از شرم سر فروداری
- دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن تو را رسد که غلامان ماه رو داری
- قبای حسن فروشی تو را برازد و بس که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
- ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق قدم برون نه اگر میل جست و جو داری
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری
مقطع؛ بیت پایانیز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۴۳
- واژه یکتا
- ۱۰۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۵
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، سرو (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
سبو (۱)، خم (۱)
عشق (۲)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- سبو
- کوزه سفالی آب یا شراب.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۴۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
