متن کامل غزل شمارهٔ ۲۴۶
- عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار ساقی به رویِ شاه ببین ماه و مِی بیار
- دل برگرفته بودم از ایّام گُل، ولی کاری بِکَرد همّت پاکانِ روزه دار
- دل در جهان مَبَند و به مستی سؤال کن از فیض جام و قصهٔ جمشیدِ کامگار
- جز نقدِ جان به دست ندارم شراب کو؟ کان نیز بر کرشمهٔ ساقی کُنم نثار
- خوش دولتیست خرّم و خوش خسروی کریم یا رب ز چشمْ زخمِ زمانش نگاه دار
- مِی خور به شعرِ بنده که زیبی دگر دهد جامِ مُرَصَّعِ تو بدین دُرِّ شاهوار
- گر فوت شد سَحور چه نقصان صَبوح هست از مِی کنند روزه گشا طالبانِ یار
- زانجا که پرده پوشیِ عفوِ کریمِ توست بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار
- ترسم که روزِ حشر عِنان بر عِنان رَوَد تسبیحِ شیخ و خرقهٔ رندِ شرابخوار
- حافظ چو رفت روزه و گل نیز میرود ناچار باده نوش که از دستْ رفتْ کار
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولعید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار
ساقی به رویِ شاه ببین ماه و مِی بیار
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چو رفت روزه و گل نیز میرود
ناچار باده نوش که از دستْ رفتْ کار
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۵۳
- واژه یکتا
- ۱۱۴
- نویسه بدون فاصله
- ۴۸۹
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده (۱)، شراب (۱)، ساقی (۲)، جام (۲)
گل (۳)
یا رب (۱)
انتظار (۱)
خرقه (۱)
شاه (۱)
یار (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی (۲ بار)
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- رند
- در زبان کلاسیک، آزاداندیشی که به ظاهرسازی اعتنا ندارد.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۴۶ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
